Uitgebreide antwoorden op veelgestelde vragen

Het is niet onmogelijk; het is alleen een kwestie van optimaliseren en de best mogelijke uitsterving veroorzaken, dus zo breed, grondig en vreedzaam mogelijk. Het is een kwestie van techniek en wetenschap. Als samenleving hebben we al de middelen om uitsterving op aarde te veroorzaken; het is alleen een kwestie van techniek. Op kosmisch niveau is een nog verdergaande uitsterving een vraag voor de wetenschap. Als er een ziekte als kanker bestaat en een wetenschapper werkt aan een geneesmiddel, is het absurd om te zeggen: "Het bestaat niet, dus stop ermee." Ze werken eraan om het te laten bestaan.

Maar wat is echt onmogelijk? Lijden oplossen zonder niet-bestaan. Wat is echt onaanvaardbaar? Kinderverkrachtingen en predatie die onvermijdelijk steeds opnieuw zinloos gebeuren. Dus de enige vraag is nu hoe we niet-bestaan mogelijk maken, hoe we vrede mogelijk maken en hoe we dat optimaal doen zonder discriminatie.

En wat is er verder? Je kunt zinloze dingen doen, van het leven genieten, je bij de pro-life-bende aansluiten en schaamteloos lijden verdedigen. Of je kunt meedoen aan de enige zinvolle beweging, die al het anders onvermijdelijke lijden wil beëindigen, zoals kinderverkrachting, predatie, honger, dierenmarteling, kanker enzovoort.

Als je echt om toestemming geeft, moet je weten dat de natuur de toestemming van het leven schendt. Ze blijft die schenden: we geven geen toestemming om geboren te worden... Stel je voor dat je een puppy voor zijn geboorte vraagt, en hem vertelt dat hij dagenlang door een sadist gemarteld en gedood zal worden. Zou de puppy toestemming geven om geboren te worden? Nee! Maar wij worden tot dit bestaan gedwongen als we geboren worden.

En als we sterven, geven we daar dan toestemming voor? Waarom rennen oude mensen naar het ziekenhuis? Waarom beweegt een hongerende baby naar voedsel? Niemand geeft toestemming voor een natuurlijke dood. Is het dan redelijk om toestemming als argument te gebruiken om deze letterlijke machine die toestemming schendt, het leven, draaiende te houden?

Het leven blijft toestemming schenden. Uitsterving voorkomt elke schending van toestemming.

Daarnaast is toestemming direct verbonden met verstandelijk vermogen. Als je een dier zijn poten afhakt, probeert het nog steeds te bewegen en te overleven; het is nog steeds bang voor de dood. Maar jij bent een mens die het begrijpt. Jij kunt voorzien dat het dier nog meer gaat lijden, dus moet je het dier laten inslapen. Baby's geven geen toestemming voor een bad, dus wat dan: is een huilende baby in bad doen een schending van toestemming? Jij hebt het verstand om te weten wat het grotere goed is; jij neemt de beslissing.

Het is sowieso niet aan jou om toestemming te geven. Het is alsof ik geen toestemming geef dat slaven worden bevrijd. En zelfs als sommige slaven ermee instemmen slaaf te zijn, kunnen zij niet zeggen dat anderen dat ook moeten zijn.

Optimisme is slecht, en pessimisme ook. Realisme is de beste manier van denken, omdat het realistisch is! Daar kun je niet tegenin gaan.

We hebben van nature de neiging naar de zonnige kant te kijken. We zeggen dingen als "laat lijden je leraar zijn", maar sta even stil en denk na! Wat moet een kind in de kinderpornoindustrie leren van zijn lijden? Wat moet een kip leren die haar hele leven in een legbatterij zit? Wat leerde een babyzebra die net was geboren en door hyena's werd opgegeten? Dat is gewoon motiverende onzin die we onszelf vertellen.

Nee, het wordt niet beter! Dit is geen pessimisme; dit is de wet van de natuur. De zwakken lijden en de sterken overleven. Dat zal altijd zo blijven.

Of de zebra wordt verscheurd, of de leeuw verhongert: dat is hier de basisregel. Het basisontwerp.

Voor sommige mensen is het beter dan 100 jaar geleden! Maar alleen voor de sterken, want wij leven door de zwakken te onderdrukken! Wat hebben we bijvoorbeeld in 100 jaar gedaan? We maken elk jaar 70 miljard landbouwdieren tot slaaf om ze te martelen en te doden, en we hebben een groot bedrijfsleven gebouwd op het uitbuiten van de voortplantingsorganen van dieren om melk en eieren te maken. We zijn een beetje de sterkste leeuw in de jungle, de snelste cheeta die nooit lijden kende, omdat wij de rest kunnen laten lijden zodat wij gelukkig zijn.

En zelfs als je naar menselijk lijden kijkt, hebben we nieuw lijden uitgevonden! Natuurlijk bestond kindermisbruik al eerder in deze wereld! Maar nu hebben we een camera om het te filmen en het internet om het te posten en te verkopen voor bitcoins! Dat kindermisbruik was eerst geen criminele industrie! Nu wel! Lijden verandert alleen van vorm: je voorkomt honger, het volgende probleem is obesitas. Je stopt oorlogen met zware artillerie, het volgende probleem is een virus waarvan je niet eens weet dat het een oorlogsdaad was. Zonder uitsterving is lijden niet te stoppen.

Mensen aanbidden God vanuit religies en wijden zelfs hun hele leven aan God! Maar als ik God was, zou ik geen wereld scheppen waarin dieren elkaar moeten doden om te leven! Ik zou een pedofiel en een kind niet in dezelfde wereld zetten! Ik zou de mens niet de vrije wil geven om slavernij of genocide te plegen! Geen enkel intelligent wezen hoeft dat te doen! Bovendien bestaat magie niet! Voor we microscopen uitvonden, noemden we geelzucht een "gele demon", maar die bestaan niet!

Welk groot plan kan ook maar één kinderverkrachting rechtvaardigen?! Geen enkel!

Mensen zullen hier nooit mee instemmen!

Misschien niet, tenzij intelligentie en ethiek zich blijven ontwikkelen! Als dat niet gebeurt, loopt de hele groei van de samenleving dood, maar dat is een ander probleem! Voor nu zijn er duidelijke tekenen van vooruitgang in rationaliteit en ethiek... 200 jaar geleden bracht een atheïstisch boek schrijven je onder de guillotine... Nu zijn het bestsellers. De wereld begint zelfs, op weg naar de 21e eeuw, dieren moreel mee te wegen. Want zolang er lijden is, blijven empathische mensen ertegen vechten! En uiteindelijk moeten ze beseffen dat uitsterving de enige manier is om lijden uit te roeien, en zullen ze beseffen hoe zinloos maar extreem iets als een kinderverkrachting of dierenmishandeling is, en hoe onvermijdelijk.

Mensen die het oneens zijn met uitsterving en met het voorkomen van gedwongen bestaan en lijden, zijn het in wezen eens met extreem lijden zoals kinderverkrachting, dierenmarteling en predatie, dat voor altijd doorgaat!

Hoe dan ook: een activist moet nooit denken "gaan mensen hiermee instemmen?". Als je besluit dat iets verkeerd is, moet je alleen blijven nadenken over hoe je het voor elkaar krijgt, tot het lukt!

Welke zin? Welk doel? Want wat je ook bedenkt, het is makkelijk onderuit te halen door te wijzen op willekeurig lijden in deze wereld! Welk groot doel je de mens ook toedicht: kan het rechtvaardigen dat puppy's levend worden gekookt?

Je wordt gewoon geboren, gaat naar school, krijgt een baan, trouwt en krijgt kinderen, dwingt hen hetzelfde te doen en sterft! Dat is wat we altijd hebben gedaan! En je houdt jezelf voor de gek dat je iets zinvols doet! Wat je ook deed, het is niets vergeleken met de agenda om lijden af te schaffen! Want uiteindelijk kan niets wat je deed het bestaan rechtvaardigen, en zelfs niet één kinderverkrachting of ander lijden!

De vraag is: waarom ben jij een hypocriet? Beschavingen bouwen, wetten maken, landbouw en geweren uitvinden en volledig beschermd leven tegen het barre weer, roofdieren, hongersnood enzovoort van de natuur is prima, omdat het om mensen gaat! Maar wilde dieren mogen wegrotten in de hel van de natuur omdat het, tja, dieren zijn? Of iets jou overkomt of niet, lijden is lijden! De zebra en de hyena's verdienen het niet om miljoenen jaren mee te doen aan de zinloze cyclus van gejaagd worden en verhongeren!

De natuur voelt niets! Maar de slachtoffers, de wilde dieren, wel! Voelende wezens laten lijden in naam van iets wat niets voelt, is niet anders dan wat religieuze terroristen doen! Natuuraanbidding = religieus terrorisme!

Extinctionisme is gewoon feiten:

Al het lijden is slecht en lijden is het enige slechte. En extreem lijden bestaat.

Lijden is onvermijdelijk zolang er voelende wezens bestaan.

Lijden is niet te rechtvaardigen met plezier... Extreem en onvermijdelijk lijden, zoals kinderen ontvoeren en verkrachten, levend verscheurd worden, verhongeren of gemarteld worden, is niet te rechtvaardigen met een orgasme, een videogame of welk ander goed ding of plezier ook.

Alleen niet-bestaan kan 0 lijden garanderen.

Dit zijn geen meningen; het zijn feiten. Ze horen bij de aard van ons bestaan, net als de zon en de maan!

Nee, en daar is een goede reden voor. Als we één hond laten inslapen, komt er gewoon een andere hond voor in de plaats! Waarom? Omdat de populatie afhangt van hulpbronnen zoals voedsel, water enzovoort... Als er 10 honden in een gebied leven, zijn er hulpbronnen voor 10 honden. Als je er één laat inslapen, krijgt een andere hond die jong had moeten sterven gewoon wat ruimte, overleeft, lijdt nog meer dagen en sterft. Hetzelfde geldt voor sterilisatie. Steriliseer er één, en de anderen planten zich voort in plaats van die ene.

Het idee dat er iemand in een wereld moet staan om die "beter" te laten zijn, is een denkfout. Je hebt geen levend mens nodig die een toestand van volledige veiligheid viert om die veiligheid een betere uitkomst te laten zijn. We meten de waarde van uitsterving aan wat ze voorkomt. Zie het als een heldere, praktische vergelijking:

Scenario A (verder bestaan): De machine van het leven blijft draaien. Dat betekent dat morgen, volgend jaar en duizenden generaties lang miljarden mensen, dieren en buitenaardse levensvormen onvermijdelijk wreed geweld, honger, verkrachting, ernstige ziekte en angstaanjagende natuurlijke doden meemaken, die door geen enkele hoeveelheid oppervlakkig plezier te rechtvaardigen zijn. Dat is een enorme, steeds groeiende stapel echte slachtoffers.

Scenario B (uitsterving): De cyclus stopt. De machine gaat uit. Als je de twee vergelijkt, is scenario B het enige met een garantie van 100% op nul slachtoffers. Wie heeft er dan baat bij? Elk mogelijk toekomstig slachtoffer dat nooit hoeft te bloeden, te huilen of te verhongeren. Deze preventieve logica gebruiken we in het echte leven voortdurend:

Als een gebouw constructief onveilig is en zeker gaat instorten, is het veiligst ervoor te zorgen dat niemand naar binnen gaat. We zeggen niet: "Tja, het gebouw is leeg, dus er is niemand die blij kan zijn dat hij niet verpletterd is." We zijn gewoon blij dat niemand gewond raakte.

Een gesloten, lege, vroeger gebruikte martelkamer is een overwinning, ook als er niemand in zit om te klappen.

Bij uitsterving gaat het niet om een spookstad waar mensen verdrietig zijn omdat ze het feest missen. Die mensen bestaan niet, dus ze missen helemaal niets. Uitsterving is de ultieme daad om lijden blijvend op te lossen en te voorkomen, zodat de cyclus van lijden doorbroken wordt en er nooit meer slachtoffers in een zinloos leven van pure hel gedwongen kunnen worden.

We kunnen niet discrimineren door alleen bepaalde soorten te helpen. Stel dat alle honden op natuurlijke of kunstmatige wijze uitsterven: dan worden ze vervangen door katten of eekhoorns... Katten voelen ook... Het lijden verschuift alleen naar een andere soort, en dat maakt het niet minder erg! Witte neushoorns zijn uitgestorven, maar zwarte neushoorns hebben hun plaats ingenomen! Wat is er eigenlijk veranderd? Alleen de huidskleur. Nogmaals: de populatie dieren in de natuur hangt af van hulpbronnen (voedsel, water enzovoort); een soort die uitsterft, wordt vervangen door een andere.

Extinctionisme is tegen elke vorm van geweld, vooral individuele daden van geweld. Die vergroten juist het lijden. Als je een bos in gaat en een hert doodt, planten de herten zich voort en komt er gewoon een hert bij, omdat de populatie afhangt van hulpbronnen. Als je een mens doodt, wordt hij vervangen door een ander mens of door wilde dieren; de hulpbronnen gaan naar een ander individu dat gaat lijden. En het doden van dat individu veroorzaakte ook lijden en pijn bij het individu zelf en bij de wezens om hem heen, door emotioneel trauma. Dus dit vergroot het lijden. Alleen totale uitsterving heeft zin.

Daarnaast is dit een project dat al het kwaad, alle sterfgevallen en al het lijden voor altijd moet beëindigen. We hebben een goed functionerende samenleving nodig om het project te laten slagen. Dingen als moord en doden destabiliseren de samenleving en duwen het project verder weg in de tijd.

Nee, we zijn tegen zelfmoord, omdat het egoïstisch is. Iedereen die anderen kan helpen, heeft de morele plicht dat te doen. Lijden is niet alleen slecht voor jou. Of lijden nu in mijn lichaam gebeurt, in het lichaam van een ander kind of in dat van een hond: het is slecht en moet gestopt worden!

Waarom is het onze morele plicht om de zaak te helpen? Omdat wij de enige soort zijn die anderen kan helpen! Geen andere soort kan dat.

Weer een begrip dat zichzelf onderuithaalt. Subjectivisten zijn hypocrieten. Ze geloven dat moraal nep is... tot iemand hun iets aandoet. Dan geloven ze ineens heel sterk in "rechten", "rechtvaardigheid" en "eerlijkheid".

Moraal is subjectief? Echt? Hoe kunnen morele subjectivisten determinisme daarvoor als excuus gebruiken? Als je zo redeneert, is zelfs morele subjectiviteit subjectief, en omdat christenen en moslims in de meerderheid zijn, is moraal objectief. Ik bedoel: als iedereen vindt dat slavernij oké is, wordt het daar niet oké van... Het is altijd fout, er bestaan alleen domme dieren die het nog niet zien. De aarde was in 500 v.Chr. niet plat; domme dieren hadden toen gewoon niet zoveel wetenschap. Christendom en islam maken God niet echt. Zij zijn gewoon rationeel blind. Op dezelfde manier is iemand die slavernij steunt ethisch blind.

De stam: "Alleen mijn familie telt." (Feitelijk fout: andere families voelen ook pijn.) De natie: "Alleen mijn ras telt." (Feitelijk fout: andere rassen voelen ook pijn.) De soort: "Alleen mensen tellen." (Feitelijk fout: dieren voelen ook pijn.) Het voelen: "Alleen wat kan lijden, telt." (Feitelijk juist.)

Als moraal gaat over goed en slecht, weten we duidelijk dat lijden slecht is en gestopt moet worden, of anderen dat nu geloven of niet. Het is een feit. Zelfs als er geen mensen bestaan en een planeet alleen wat vossen en konijnen heeft in een eeuwige cyclus van elkaar doden of verhongeren, blijft het een feit dat dat lijden onverdiend en zinloos is en beter niet zou bestaan.

Nee. Neem het internet als voorbeeld: we hebben het uitgevonden om bepaald lijden op te lossen. En dat lukte! Boeren hebben nu gratis toegang tot handleidingen, dierenactivisten hebben een platform om zich uit te spreken en ethiek sneller te verspreiden, mensen vinden makkelijker werk. Maar tegelijk bestaat kinderverkrachting op datzelfde internet! Ja, kindermisbruik bestond al, maar het was nog geen criminele industrie! Dus terwijl technologie bepaald lijden oplost, veroorzaakt ze ook nieuw lijden... We krijgen nieuwe problemen. Lijden verandert alleen van vorm en wordt nooit opgelost zolang er voelende wezens bestaan. Als je een geweer uitvindt, kunnen zowel de politie als de crimineel het gebruiken.

Lijden uitroeien zonder uitsterving is onmogelijk, en dat is met de huidige wetenschap te weerleggen. Uitsterving op kleinere schaal is al heel goed mogelijk. De mensheid heeft al verschillende soorten laten uitsterven. De bovengrens van de breedst en grondigst mogelijke uitsterving valt voorlopig gewoon onder onbekende wetenschap. Het is een praktisch project, geen arrogante valse bewering. Extinctionisten zullen niet irrationeel geloven dat een twijfelachtige methode uiteindelijk mogelijk wordt. We zullen je bijvoorbeeld niet vertellen dat uitsterving in het hele heelal zeker mogelijk wordt, maar we gaan het wel onderzoeken. We zetten ons in om de methoden te ontwikkelen. Het is een kwestie van techniek en onderzoek, geen waanidee.

Welke zin je ook aandraagt, ik kan die weerleggen met één extreem, onvermijdelijk lijden. Wat is zin? Is er een groot doel? Kun je een groot doel noemen dat één kinderverkrachting kan rechtvaardigen, laat staan de tienduizend die elke dag gebeuren? Is astronaut zijn genoeg om te rechtvaardigen dat puppy's worden gemarteld, of dat dieren kilometers achter auto's worden meegesleurd door mensen met een sadistische stoornis? Welke zin kan dit rechtvaardigen?

Brandweerman zijn is alleen zinvol omdat levend verbranden bestaat. Dat hoeft niet... Niemand hoeft te blijven verbranden zodat ik kan blijven redden. Voorkomen is de beste remedie.

Wat doen we eigenlijk? We worden geboren, gaan naar school, dan naar een baan, planten ons voort en dwingen onze kinderen hetzelfde te doen voor we sterven, en houden onszelf voor de gek met dingen als zingeving. Als je naar het leven van dieren kijkt, zou de zinloosheid van het bestaan nog duidelijker moeten zijn. Een varken bracht zijn hele leven door in een krappe kooi, werd verkracht en mishandeld, alleen zodat het vermoord kon worden en op jouw bord kon belanden voor een maaltijd van 20 minuten waar je waarschijnlijk niet eens over nadacht. Een pasgeboren zebra wordt levend verscheurd door uitgehongerde hyena's; hij wist niet waarom hij geboren was en niet waarom dit hem overkwam. Welk groot doel? Toch?

Welke zin je nu of in de toekomst ook bedenkt, die is makkelijk te weerleggen met lijden. Lijden uitroeien is de enige zin die je hebt in een zinloos bestaan vol lijden.

Een hiernamaals is een dom, onwetenschappelijk idee. De wetenschap heeft al bewezen dat je een lichaam bent dat door je hersenen wordt bestuurd. Als je hersenen sterven, sterf jij. Je kunt niets meer ervaren. Die cellen vergaan. Zoals bestanden op een kapotte USB-stick geen leven na de stick hebben, is er geen leven nadat het leven eindigt. Als dat wel zo is, ligt de bewijslast bij jou. De wetenschap hoeft niet de duizenden beweringen van irrationele mensen te weerleggen. De wetenschap hoeft niet te weerleggen dat er miniatuurwerelden bestaan in protonen en elektronen. Ze hoeft het vliegende spaghettimonster niet te weerleggen. Ze hoeft zelfs geen regel toe te voegen die zegt dat het vliegende spaghettimonster wetenschappelijk niet is toegestaan; dat zou grappig zijn. Je moet wetenschap begrijpen en rationeel zijn. Na je dood is er gewoon niets.

De gedachte aan een hiernamaals ontstaat als je bang bent voor het niets. Mensen stellen zich een donkere, eenzame leegte voor waarin je voor altijd alleen met je gedachten zweeft. Maar zo is het niet. Je "ervaart" het niets elke dag als je diep en droomloos slaapt. Je bent niet eenzaam; sterker nog, dat is de enige tijd dat je niet aan je depressie, je werkstress of je relatiebreuken hoeft te denken. Niet-bestaan is gelukzaligheid, vrede en veiligheid.

Dat heb je al gedaan. Je bent uit de natuur gestapt vanaf 10.000 v.Chr. of nog eerder. Je maakte kleding, dekens en onderdak om je tegen de kou te beschermen. Je bouwde geweren om je tegen roofdieren te beschermen. Je bouwde beschavingen en samenlevingen om je te beschermen tegen onderlinge strijd en verkrachting. Je vond technologieën uit om zelfs het kleinste ongemak van de natuur te vermijden.

Maar denk aan wilde dieren! Ze laten hun eigen jongen achter omdat die te traag zijn (mensen deden dat in de natuur ook). Ze worden verkracht en levend verscheurd. Ze verhongeren en drogen uit in hete woestijnen, ze bevriezen en verdrinken in ijskoude meren!

Mensen denken dat ingrijpen in de natuur oké is als zij zelf lijden, maar als wilde dieren lijden, is het prima en mogen we niet ingrijpen! Dat is geen argument; het is hypocrisie, het is discriminatie. Lijden is lijden.

De drogreden van het beroep op de natuur wordt ook heel concreet bij verkrachters en sadisten. Een verkrachter kan zeggen dat het natuurlijk is. Een dierenbeul kan zeggen dat het natuurlijk is. Het is volkomen natuurlijk dat iemand je huis binnenkomt, je in elkaar slaat, je vrouw verkracht en alles steelt. Dat maakt het nog niet moreel.

We kunnen nadenken. Denk dus na! De natuur is gewoon een verzameling wetten waarmee het bestaan werkt. Het is geen voelend, lijdend wezen dat morele aandacht verdient; dat verdienen alleen voelende wezens.

Met andere woorden: bevoorrechte pro-lifers die tegen uitsterving zijn! Zijn ze echt goed? Dit zijn de mensen die lijden toelaten! Ze willen dat er elke dag duizenden kinderen worden verkracht. Het zijn dezelfde mensen die het niets kan schelen dat er dagelijks puppy's worden gemarteld. Omdat ze plezier willen, zijn deze mensen te vergelijken met sadisten die plezier halen uit lijden.

Dit is het ultieme kwaad waartegen we vechten, maar pro-lifers zullen zeggen dat ze niet verantwoordelijk zijn voor een kinderverkrachting die zij niet veroorzaken. Ik weerleg dit met een voorbeeld. Iemand slaat een kind op straat in elkaar (kindermishandeling). Jij loopt voorbij en houdt hem niet tegen en belt niet eens de politie. Dit lijden gebeurde om twee redenen: de dader deed het, en jij hield het niet tegen! Niets doen is ook een daad. Jij koos ervoor niet in te grijpen, dus gebeurde het lijden. En het slachtoffer maakt het niet uit waarom het lijden gebeurde. Hij wilde het niet. Alleen het perspectief van het slachtoffer telt als het om lijden gaat. Jij deed hetzelfde als de dader. Jouw handen zitten niet onder het bloed, net zoals die van Hitler.

Op dezelfde manier: als je alle kennis hebt over onvermijdelijk extreem lijden en toch tegen uitsterving bent, betekent dat dat je wilt dat biljoenen dieren worden mishandeld, duizenden kinderen worden verkracht en triljoenen wezens lijden in de hel van de natuur, voor jouw plezier dat dat duidelijk niet rechtvaardigt. Dat is precies de immoraliteit en het egoïsme waartegen de beweging vecht. Je bent niet goed. Je bent kwaadaardiger dan welke tiran of genocidale gek uit de geschiedenis ook. Deze pro-lifers staan in de deuropening van een brandend gebouw, blokkeren de uitgang en zeggen: "levend verbranden is mooi". Er moet langs hen heen worden gegaan.

Noem één plezier in deze wereld dat kan rechtvaardigen dat een puppy doodgemarteld wordt. Een klein kind verkrachten? Of honger? Of dat jonge dieren levend door mieren worden opgegeten?

Kunnen videogames honger rechtvaardigen? Kan seks rechtvaardigen dat kinderen worden verkracht? Hier is een enorme, duidelijke asymmetrie die je gewoon niet wilt zien.

Geen enkele hoeveelheid plezier kan ook maar één van de onvermijdelijke gruwelen van het bestaan rechtvaardigen.

Extreem lijden heeft een ingebouwde urgentie om te stoppen.

Dat is alleen een geldige vraag als uitsterving natuurlijk is, zoals: "wat als het leven terugkomt na een asteroïde-inslag of extreme klimaatverandering?" Maar het hele punt van het project voor vreedzame uitsterving is om zo grondig mogelijk te zijn. Dus: "wat als het leven terugkomt?" Nou, wij veroorzaken de uitsterving, dus het is onze verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat dat niet gebeurt. Of we nu een AI de situatie laten bewaken of iets als vacuümverval ontdekken, dat is aan AGI en toekomstige extinctionisten. De wetenschap kan nog niet beantwoorden wat "zo grondig mogelijk" precies is.

Het antwoord is simpel: je moet ervoor zorgen dat het niet gebeurt.

Dat is een onwetende en immorele vraag. Als 10 kinderen worden verkracht en je brengt dat terug tot één kind in de kelder van een pedofiel, dan zit er nog steeds één kind in de hel! Je zegt eigenlijk: laat maar één kind verkracht worden zodat de rest van ons kan genieten, terwijl je de mogelijkheid hebt om 0 kinderverkrachtingen te hebben.

En door de hele geschiedenis heen is één ding duidelijk: lijden is alleen van vorm veranderd en is nooit aantoonbaar afgenomen. Het is alleen gegroeid met de bevolking. Misschien los je morgen alle oorlogen op; het volgende probleem zijn biologisch ontwikkelde wapens waarvan je niet eens weet dat het oorlogsdaden zijn! Je lost honger op; het volgende probleem is obesitas! Je vindt geweren uit; criminelen krijgen ze ook! Je vindt het internet uit; je hebt ineens een dark web!

Het is echt onaanvaardbaar om te zeggen: "Het kan me niet schelen als een kat levend in een blender wordt vermalen, want ik wil bestaan." Wie ben jij om anderen voor jouw voordeel te laten lijden of hen dat aan te doen?

Ik zeg het simpel. Utopie is onmogelijk! Het is een waanidee, gekleurd door optimisme. Denk eens na over een paar vragen. Kun je misdaad ooit oplossen? Kun je ongelukken ooit oplossen? Kun je predatie ooit oplossen? Kun je ziektes ooit oplossen? Kun je rampen ooit oplossen? Kun je verkrachtingen ooit oplossen? Kun je dierenmishandeling ooit oplossen? Kun je honger ooit oplossen? Het antwoord is nee.

Speltheorie, kansrekening en andere wetenschap en wiskunde kunnen je weerleggen als je ja zegt. De geschiedenis kan je weerleggen. 0% kans op lijden voor 100% van al het leven is onmogelijk zonder uitsterving.

Als af en toe je teen stoten het enige onvermijdelijke probleem van het bestaan was, zou ik waarschijnlijk geen extinctionist zijn. Maar de echte problemen zijn zo extreem! Wezens die levend verbranden! Onschuldige kinderen die worden verkracht! Roofdieren die een levende, drachtige prooi verscheuren en de foetus opeten omdat ze verhongeren! Dit lijden gebeurt elke dag biljoenen keren! Het is onvermijdelijk! De juiste vergelijking is een voet die zo geïnfecteerd is dat hij niet meer te redden is! Ja, dan is het antwoord amputatie!

Het leven is extreem. Uitsterving maakt er een einde aan!

Ja, de wil om te leven doet ertoe! Doodsangst is enorm lijden! En het leven schendt die!

Ook dieren geven geen toestemming voor een natuurlijke dood. Maar wat deze dieren gaan doen, is zich blijven voortplanten, zodat het leven de wil om te leven van de volgende generaties keer op keer blijft schenden. Wie is erger? Uitsterving (die lijden en dood voorkomt) of het leven (een eeuwige machine van lijden en dood)?

Het leven is niet zo zwart-wit; soms moet je wat lijden veroorzaken om groter lijden op te lossen. Het is een eenvoudig trolleyprobleem. Het grotere kwaad laten gebeuren is het grotere kwaad!

Ik, de schrijver van deze tekst, ben niet depressief; ik spreek alleen namens depressieve mensen en andere slachtoffers! Maar wat als sommige extinctionisten het wel zijn? Doen de meningen van depressieve mensen er dan niet toe? Mogen zij geen stemrecht hebben?

Zij zijn directe slachtoffers van het bestaan en hebben alle recht om zich uit te spreken. Ze zouden alleen ongelijk hebben als ze zeggen: "Ik ben depressief, help alleen mij en niet anderen!" Als ze aan alle andere wezens denken, komt dat niet voort uit hun depressie, maar uit empathie. En wie zelf zwaar lijdt en toch onbaatzuchtig opkomt voor anderen, verdient lof.

Rechten zijn als begrip ontstaan om lijden te bestrijden. Maar ze schieten tekort, omdat natuurlijk lijden deze wereld beheerst. Waarom vonden mensen dat zwarte mensen rechten nodig hadden? Omdat ze hen zagen lijden. Waarom denk je dat dieren rechten nodig hebben? Omdat in een kooi zitten lijden is.

Zou je een bewusteloze vrouw verkrachten? Ha, zij lijdt niet, maar rechten zijn het enige wat je tegenhoudt! Dit is een waardeloze vergelijking. En een bananenstam dan? Als ik die verkracht, noem je me dan een verkrachter? Je zegt waarschijnlijk dat ik een clown ben, maar nooit dat ik een verkrachter ben. Wat is dan het verschil? Waarom geen rechten voor planten? Lichamelijke autonomie voor planten? Het verschil is dat de vrouw voelend is, dus kan lijden. Mogelijk lijden is ook slecht, niet alleen lijden. Het lijden of ongemakkelijke gevoel dat jij krijgt als je je deze vergelijking met een medemens voorstelt, is ook slecht. Het lijden dat het mij geeft, wetend dat die vrouw een voelend wezen is, is ook slecht.

Niets is pijnlijker dan het leven. De 20 triljoen voelende wezens die nu bestaan, gaan een gruwelijke natuurlijke dood sterven, maar niet voordat ze meer wezens hebben voortgebracht en leven en lijden voortzetten. De cyclus is eindeloos. Dus uitsterving voorkomt letterlijk eindeloze hoeveelheden lijden.

Zelfs als uitsterving pijnlijk zou zijn (wat niet zo is), kan geen enkele methode van euthanasie zo pijnlijk en zo traag zijn als een natuurlijke dood. Maar zelfs als dat wel zo was: het voorkomt letterlijk eindeloos veel voelende wezens. Het is niet eens 1 tegen 5; het is 1 tegen het voorkomen van oneindig lijden.

Sterilisatie is dierenmishandeling.

a) Het is onmogelijk om elk wezen op aarde op te pakken en te steriliseren.

b) Vooral: euthanasie is veel beter dan de gruwelijke, trage natuurlijke dood en het lijden tot dat moment.

c) Gecastreerde of gesteriliseerde dieren krijgen gezondheidsproblemen door het verlies van hormonen.

Neurobiologisch determinisme is geen lijst van wat wel en niet mag. Het is gewoon een verklaring van menselijk gedrag. Het zegt dat sommige mensen betere hersenen hebben om wiskunde te begrijpen en anderen niet. Als sommige mensen naar E=mc² kijken en het niet begrijpen, maakt dat het nog niet fout. Sommige mensen zijn beter uitgerust met intelligentie, rationaliteit en empathie. Dat geeft hen juist nog meer recht om te zeggen dat de verkrachter fout is.

We boeken vooruitgang richting het niet-discriminerende einde van al het lijden. Elke activist, wetenschapper en donateur draagt beetje bij beetje bij aan onze beweging. Ze leveren hun deel tot al die inzet samenkomt en we onze doelen bereiken.

Vooruitgang afdoen en vragen wat je nu meteen hebt gedaan, is alsof je zegt dat 1000 jaar activisme tegen slavernij voor niets was. Alsof alleen het activisme op de dag dat slaven werden bevrijd iets deed. Dan hadden alle activisten die tot die dag tegen slavernij vochten moeten opgeven en de verwondingen van slaven moeten gaan verzorgen, in plaats van activisme te voeren om slavernij helemaal uit te roeien. De zweepwonden van slaven verzorgen is volkomen inefficiënte tijdverspilling; het voelt als directe hulp en actie, maar op lange termijn moet slavernij eindigen.

Dat is wat alle andere bewegingen doen, zoals dierenrechten en dierenopvang, feminisme, het recht om te sterven, hongerigen voeden en strijden tegen kinderarbeid. Ze verzorgen de zweepwonden van slaven en roeien slavernij niet uit. Het heeft direct effect, maar op lange termijn verspilt het tijd. Onze beweging pakt lijden aan bij de oorzaak. En daar zetten we onze middelen in.

Dit is het domste schijnargument tegen extinctionisme. Het is niet eens een argument, maar toch flappen mensen het er in debatten met ons zomaar uit.

Ja, lijden is hoe de natuur zichzelf in evenwicht houdt! Het regelt de populatie en houdt het ecologische evenwicht in stand door honger, ziekte en predatie. Maar de natuur lijdt niet. Dieren lijden door de natuur. Moet je je richten op de natuur (die alleen een begrip is) die niet lijdt, of op bewuste slachtoffers die wel lijden? Het antwoord is duidelijk. Je dierlijke brein hecht gewoon meer waarde aan de natuur dan aan het echte welzijn van de levensvormen erin, en dat is egoïstisch en fout. "En de schoonheid dan?" is ook een walgelijke vraag, die nul morele aandacht geeft aan de slachtoffers die verschrikkelijk lijden.

Veganisme helpt boerderijdieren, maar het maakt geen einde aan lijden. Als de veehouderij zou stoppen, zou het vrijgekomen land weer wilde natuur worden, en wilde dieren lijden veel meer en in veel grotere aantallen: roofdieren, honger, ziekte en parasieten. Gelijke rechten voor elk dier zijn ook niet af te dwingen. We leggen dit uitgebreid uit in onze kritiek op veganisme.

Kritiek op pro-life-ideologieën · Veganisme →

Antinatalisme vraagt mensen om geen kinderen meer te krijgen. Dat maakt geen einde aan lijden. Niet iedereen zal het eens zijn, dus de mensen die wel kinderen krijgen bepalen de toekomst. Dieren kunnen helemaal niet voor antinatalisme kiezen. En zonder mensen is er niemand meer die het lijden van wilde dieren kan beëindigen. We leggen dit uitgebreid uit in onze kritiek op antinatalisme.

Kritiek op pro-life-ideologieën · Antinatalisme →