ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਜਵਾਬ

ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਸਵਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਲੁਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਵੇ, ਯਾਨੀ ਜਿੰਨੀ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਜਿੰਨੀ ਪੂਰੀ ਅਤੇ ਜਿੰਨੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਹ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਅਤੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮਾਜ ਵਜੋਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਲੁਪਤੀ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਨ; ਬੱਸ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਿਮੰਡੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਆਪਕ ਵਿਲੁਪਤੀ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਜੇ ਕੈਂਸਰ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵਿਗਿਆਨੀ ਇਸ ਦੇ ਇਲਾਜ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਬੇਤੁਕਾ ਹੈ: "ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕੰਮ ਬੰਦ ਕਰੋ।" ਉਹ ਇਸ 'ਤੇ ਕੰਮ ਇਸੇ ਲਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੰਭਵ ਕੀ ਹੈ? ਗ਼ੈਰ-ਹੋਂਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਹੱਲ ਕਰਨਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ-ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀ ਹੈ? ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ, ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਮਤਲਬ ਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਇੱਕੋ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਗ਼ੈਰ-ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਵਿਤਕਰੇ ਦੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਹੈ ਵੀ ਕੀ? ਤੁਸੀਂ ਬੇਮਤਲਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪ੍ਰੋ-ਲਾਈਫ਼ ਟੋਲੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਸਾਰਥਕ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਦਾ ਟੀਚਾ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ, ਭੁੱਖਮਰੀ, ਜਾਨਵਰਾਂ 'ਤੇ ਤਸ਼ੱਦਦ, ਕੈਂਸਰ ਆਦਿ।

ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਹਿਮਤੀ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਦਰਤ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲਗਾਤਾਰ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ... ਜ਼ਰਾ ਸੋਚੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕਤੂਰੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛੋ ਅਤੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸੈਡਿਸਟ ਕਈ ਦਿਨ ਉਸ 'ਤੇ ਤਸ਼ੱਦਦ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਕੀ ਕਤੂਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੇਗਾ? ਨਹੀਂ! ਪਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਇਸ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਰਦੇ ਹਾਂ, ਕੀ ਅਸੀਂ ਉਸ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ? ਬਜ਼ੁਰਗ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਵੱਲ ਕਿਉਂ ਭੱਜਦੇ ਹਨ? ਭੁੱਖਾ ਬੱਚਾ ਖਾਣੇ ਵੱਲ ਕਿਉਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਕੋਈ ਵੀ ਕੁਦਰਤੀ ਮੌਤ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਤਾਂ ਕੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨੂੰ ਦਲੀਲ ਬਣਾ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਂ ਦੀ ਇਸ ਸਹਿਮਤੀ-ਉਲੰਘਣ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ੀਨ ਨੂੰ ਚਲਦਾ ਰੱਖਣਾ ਠੀਕ ਹੈ?

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਗਾਤਾਰ ਸਹਿਮਤੀ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵਿਲੁਪਤੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।

ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਹਿਮਤੀ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੌਧਿਕ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੱਟ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਹਿੱਲਣ ਅਤੇ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਜਾਗਰੂਕ ਮਨੁੱਖ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜਾਨਵਰ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਝੱਲੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਯੂਥੇਨੇਸ਼ੀਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬੱਚੇ ਨਹਾਉਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਕੀ, ਰੋਂਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਨਹਾਉਣਾ ਸਹਿਮਤੀ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ? ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਬੌਧਿਕ ਯੋਗਤਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਫ਼ੈਸਲਾ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ।

ਸਹਿਮਤੀ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਗ਼ੁਲਾਮ ਗ਼ੁਲਾਮ ਰਹਿਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ, ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਕਿ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਆਸ਼ਾਵਾਦ ਮਾੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦ ਵੀ। ਯਥਾਰਥਵਾਦ ਸੋਚਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਯਥਾਰਥਵਾਦ ਹੈ! ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੁਦਰਤ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਇਹ ਆਦਤ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਚੰਗਾ ਪੱਖ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ "ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਾਓ", ਪਰ ਰੁਕੋ ਅਤੇ ਸੋਚੋ! ਚਾਈਲਡ ਪੋਰਨ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਕੀ ਸਿੱਖਣਾ ਹੈ? ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬੈਟਰੀ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਮੁਰਗੀ ਨੇ ਕੀ ਸਿੱਖਣਾ ਹੈ? ਜਿਹੜਾ ਜ਼ੈਬਰੇ ਦਾ ਬੱਚਾ ਹੁਣੇ ਜੰਮਿਆ ਅਤੇ ਲੱਕੜਬੱਗਿਆਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਸਿੱਖਿਆ? ਇਹ ਬੱਸ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਵਾਲੀ ਬਕਵਾਸ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।

ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ! ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਕਮਜ਼ੋਰ ਦੁੱਖ ਝੱਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।

ਜਾਂ ਤਾਂ ਜ਼ੈਬਰਾ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ੇਰ ਭੁੱਖਾ ਮਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇਹੀ ਮੂਲ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਮੂਲ ਬਣਤਰ।

ਕੁਝ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਹਾਲਾਤ 100 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹਨ! ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਜਿਉਂਦੇ ਹਾਂ! ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ, ਅਸੀਂ 100 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਅਸੀਂ ਹਰ ਸਾਲ 70 ਅਰਬ ਫਾਰਮ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ੁਲਾਮ ਬਣਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਤਸ਼ੱਦਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਤੇ ਆਂਡੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਨਨ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਕਾਰੋਬਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਚੀਤੇ ਵਰਗੇ ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

ਅਤੇ ਜੇ ਮਨੁੱਖੀ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖੋ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਨਵੇਂ ਦੁੱਖ ਈਜਾਦ ਕਰ ਲਏ ਹਨ! ਬੇਸ਼ੱਕ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਹਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ! ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇਸ ਨੂੰ ਫ਼ਿਲਮਾਉਣ ਲਈ ਕੈਮਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੋਸਟ ਕਰਨ ਤੇ ਬਿਟਕੋਇਨ ਲਈ ਵੇਚਣ ਲਈ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਹੈ! ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਰਵਿਹਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਰਾਧਕ ਉਦਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ! ਹੁਣ ਹੈ! ਦੁੱਖ ਬੱਸ ਰੂਪ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਖਮਰੀ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਅਗਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਮੋਟਾਪਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭਾਰੀ ਤੋਪਖ਼ਾਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਅਗਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਇੱਕ ਵਾਇਰਸ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਸੀ। ਵਿਲੁਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਲੋਕ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਰੱਬ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰੱਬ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ! ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਰੱਬ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆ ਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਣ ਲਈ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਪਵੇ! ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੀਡੋਫ਼ਾਈਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੱਖਦਾ! ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਜਾਂ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ ਕਰਨ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾ ਦਿੰਦਾ! ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮਝਦਾਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ! ਨਾਲੇ, ਜਾਦੂ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ! ਮਾਈਕ੍ਰੋਸਕੋਪ ਈਜਾਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਪੀਲੀਏ ਨੂੰ "ਪੀਲਾ ਭੂਤ" ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ!

ਕਿਹੜੀ ਮਹਾਨ ਯੋਜਨਾ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਲਾਤਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?! ਕੋਈ ਨਹੀਂ!

ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ!

ਸ਼ਾਇਦ ਨਾ ਹੋਣ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਜਾਰੀ ਨਾ ਰਹੇ! ਜੇ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਸਮਾਜ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਿਕਾਸ ਹੀ ਇੱਕ ਬੰਦ ਗਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਖਰਾ ਮਸਲਾ ਹੈ! ਪਰ ਫ਼ਿਲਹਾਲ ਤਰਕ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਸਾਫ਼ ਸੰਕੇਤ ਹਨ... 200 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਸਤਿਕ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖਣ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਗਿਲੋਟੀਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ... ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਬੈਸਟਸੈਲਰ ਹਨ। 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਦੁਨੀਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨੈਤਿਕ ਮਹੱਤਤਾ ਦੇਣ ਲੱਗੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਹਮਦਰਦ ਲੋਕ ਇਸ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲੜਦੇ ਰਹਿਣਗੇ! ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹੋਂ ਮਿਟਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਰਾਹ ਵਿਲੁਪਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਝਣਗੇ ਕਿ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਵਰਗੀ ਘਟਨਾ ਕਿੰਨੀ ਬੇਮਤਲਬ ਪਰ ਕਿੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿੰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।

ਜੋ ਲੋਕ ਵਿਲੁਪਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹੋਂਦ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਅਸਹਿਮਤ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ, ਜਾਨਵਰਾਂ 'ਤੇ ਤਸ਼ੱਦਦ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣ!

ਖ਼ੈਰ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਕੁਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ "ਕੀ ਲੋਕ ਇਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣਗੇ।" ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਗ਼ਲਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਇਹੀ ਸੋਚਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਹੋ ਨਾ ਜਾਵੇ।

ਕਿਹੜਾ ਅਰਥ? ਕਿਹੜਾ ਮਕਸਦ? ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਜੋ ਵੀ ਸੋਚੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ! ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜੋ ਵੀ ਮਹਾਨ ਮਕਸਦ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਕੀ ਉਹ ਕਤੂਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦੇ ਉਬਾਲਣ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਜੰਮਦੇ ਹੋ, ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ! ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਇਹੀ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਾਂ! ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਸਾਰਥਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਏਜੰਡੇ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ! ਕਿਉਂਕਿ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਲਾਤਕਾਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾ ਸਕਦਾ!

ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਖੰਡੀ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਸੱਭਿਅਤਾਵਾਂ ਬਣਾਉਣਾ, ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣਾ, ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਬੰਦੂਕਾਂ ਈਜਾਦ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਕਠੋਰ ਮੌਸਮ, ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ, ਕਾਲ ਆਦਿ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਿਉਣਾ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ! ਪਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੜ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ, ਖ਼ੈਰ, ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਹਨ? ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਦੁੱਖ ਦੁੱਖ ਹੈ! ਜ਼ੈਬਰਾ ਅਤੇ ਲੱਕੜਬੱਗੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਣ ਅਤੇ ਭੁੱਖੇ ਮਰਨ ਦੇ ਬੇਮਤਲਬ ਚੱਕਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ!

ਕੁਦਰਤ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ! ਪਰ ਪੀੜਤ, ਯਾਨੀ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ! ਕਿਸੇ ਬੇਹਿਸ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ ਧਾਰਮਿਕ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ! ਕੁਦਰਤ ਪੂਜਾ = ਧਾਰਮਿਕ ਅੱਤਵਾਦ!

ਵਿਲੁਪਤੀਵਾਦ ਸਿਰਫ਼ ਤੱਥ ਹੈ:

ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਮਾੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਹੀ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਮਾੜੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜੀਵ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।

ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ... ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਅਗਵਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ, ਜਿਉਂਦੇ ਚੀਰੇ ਜਾਣਾ, ਭੁੱਖੇ ਮਰਨਾ ਜਾਂ ਤਸ਼ੱਦਦ ਸਹਿਣਾ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਔਰਗੈਜ਼ਮ, ਵੀਡੀਓ ਗੇਮ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਜਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।

ਸਿਰਫ਼ ਗ਼ੈਰ-ਹੋਂਦ ਹੀ 0 ਦੁੱਖ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਰਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਹ ਤੱਥ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਅਸਲ ਸੁਭਾਅ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ!

ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਯੂਥੇਨੇਸ਼ੀਆ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕੁੱਤਾ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲਵੇਗਾ! ਕਿਉਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਖਾਣੇ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਵਰਗੇ ਸਰੋਤਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ... ਜੇ ਕਿਸੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ 10 ਕੁੱਤੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ 10 ਕੁੱਤਿਆਂ ਲਈ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਯੂਥੇਨੇਸ਼ੀਆ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੁੱਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਛੋਟੀ ਉਮਰੇ ਮਰਨਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਥਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਦਿਨ ਦੁੱਖ ਝੱਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਸਬੰਦੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦੀ ਨਸਬੰਦੀ ਕਰੋ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ "ਬਿਹਤਰ" ਗਿਣਨ ਲਈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਤਾਰਕਿਕ ਜਾਲ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਨਤੀਜਾ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਜਿਉਂਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਵਿਲੁਪਤੀ ਦੀ ਕੀਮਤ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਮਾਪਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਰੋਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰਕ ਤੁਲਨਾ ਵਜੋਂ ਸੋਚੋ:

ਹਾਲਤ A (ਹੋਂਦ ਜਾਰੀ): ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਕੱਲ੍ਹ, ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਅਰਬਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੇਰਹਿਮ ਹਿੰਸਾ, ਭੁੱਖਮਰੀ, ਬਲਾਤਕਾਰ, ਗੰਭੀਰ ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਕੁਦਰਤੀ ਮੌਤਾਂ ਝੱਲਣਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਸਤਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਕਦੇ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾ ਸਕਦੀ। ਇਹ ਅਸਲੀ ਪੀੜਤਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਦਾ ਢੇਰ ਹੈ।

ਹਾਲਤ B (ਵਿਲੁਪਤੀ): ਚੱਕਰ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਸ਼ੀਨ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਲਤ B ਹੀ 100% ਗਾਰੰਟੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਤਾਂ ਫ਼ਾਇਦਾ ਕਿਸ ਨੂੰ ਹੈ? ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਹਰ ਉਸ ਸੰਭਾਵੀ ਪੀੜਤ ਨੂੰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਖ਼ੂਨ ਵਹਾਉਣਾ, ਰੋਣਾ ਜਾਂ ਭੁੱਖੇ ਮਰਨਾ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰੋਕਥਾਮ ਦਾ ਇਹ ਤਰਕ ਹਰ ਵੇਲੇ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ:

ਜੇ ਕੋਈ ਇਮਾਰਤ ਢਾਂਚੇ ਪੱਖੋਂ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਡਿੱਗਣਾ ਤੈਅ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਦਮ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, "ਖ਼ੈਰ, ਇਮਾਰਤ ਖ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਦੱਬ ਕੇ ਨਾ ਮਰਨ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵੇ।" ਅਸੀਂ ਬੱਸ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੱਟ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ।

ਇੱਕ ਬੰਦ, ਖ਼ਾਲੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਤਸ਼ੱਦਦ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ ਇੱਕ ਜਿੱਤ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਾੜੀ ਵਜਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਨਾ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ।

ਵਿਲੁਪਤੀ ਕੋਈ ਭੂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਪਾਰਟੀ ਖੁੰਝ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਉਦਾਸ ਹੋਣ। ਉਹ ਲੋਕ ਮੌਜੂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵਿਲੁਪਤੀ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਹੱਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰੋਕਣ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਕਦਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦਾ ਚੱਕਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਨਰਕ ਵਰਗੀ ਬੇਮਤਲਬ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਧੱਕਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।

ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਚੁਣ ਕੇ ਵਿਤਕਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਮੰਨ ਲਓ ਕੁਦਰਤੀ ਜਾਂ ਨਕਲੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੁੱਤੇ ਵਿਲੁਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਬਿੱਲੀਆਂ ਜਾਂ ਗਾਲ੍ਹੜ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ... ਬਿੱਲੀਆਂ ਵੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹਨ... ਦੁੱਖ ਬੱਸ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਘੱਟ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ! ਚਿੱਟੇ ਗੈਂਡੇ ਵਿਲੁਪਤ ਹੋ ਗਏ ਪਰ ਕਾਲੇ ਗੈਂਡਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲਈ! ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਬਦਲਿਆ? ਸਿਰਫ਼ ਚਮੜੀ ਦਾ ਰੰਗ। ਫਿਰ ਤੋਂ, ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਸਰੋਤਾਂ (ਖਾਣਾ, ਪਾਣੀ ਆਦਿ) 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਵਿਲੁਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਦੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਲੈ ਲਵੇਗੀ।

ਵਿਲੁਪਤੀਵਾਦ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਇਕੱਲੇ-ਇਕੱਲੇ ਹਿੰਸਕ ਕੰਮਾਂ ਦੇ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੁੱਖ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਬੱਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਇੱਕ ਹਿਰਨ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਿਰਨ ਬਣਾ ਲੈਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਸਰੋਤਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਰੋਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੁੱਖ ਝੱਲੇਗਾ। ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਦਮੇ ਕਾਰਨ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਦਰਦ ਵੀ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਦੁੱਖ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਪੂਰੀ ਵਿਲੁਪਤੀ ਹੀ ਅਰਥ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨੁਕਸਾਨ, ਸਾਰੀਆਂ ਮੌਤਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਾਮਯਾਬ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਚੱਲਦੇ ਅਤੇ ਸਮਰੱਥ ਸਮਾਜ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਕਤਲ ਅਤੇ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਕਰਨਗੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕ ਦੇਣਗੀਆਂ।

ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਖ਼ੁਦਕੁਸ਼ੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੁਆਰਥੀ ਹੈ। ਹਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨੈਤਿਕ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਦਦ ਕਰੇ। ਦੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮਾੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ!

ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨਾ ਸਾਡਾ ਨੈਤਿਕ ਫ਼ਰਜ਼ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਹਾਂ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ! ਕੋਈ ਹੋਰ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਸੰਕਲਪ। ਵਿਅਕਤੀਵਾਦੀ ਪਖੰਡੀ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨੈਤਿਕਤਾ ਨਕਲੀ ਹੈ... ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਉਹ "ਹੱਕਾਂ," "ਇਨਸਾਫ਼" ਅਤੇ "ਨਿਰਪੱਖਤਾ" ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

ਨੈਤਿਕਤਾ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹੈ? ਸੱਚੀਂ? ਨੈਤਿਕ ਵਿਅਕਤੀਵਾਦੀ ਨਿਰਧਾਰਨਵਾਦ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਵਜੋਂ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚੋ, ਤਾਂ ਨੈਤਿਕ ਵਿਅਕਤੀਵਾਦ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਈਸਾਈ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਹਨ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਵਸਤੂਗਤ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਮੰਨਣ ਨਾਲ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ... ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗ਼ਲਤ ਹੈ; ਬੱਸ ਕੁਝ ਬੇਸਮਝ ਜਾਨਵਰ ਮੌਜੂਦ ਹਨ ਜੋ ਅਜੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦੇ। 500 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਚਪਟੀ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਬੇਸਮਝ ਜਾਨਵਰਾਂ ਕੋਲ ਉਦੋਂ ਇੰਨਾ ਵਿਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਈਸਾਈਅਤ ਅਤੇ ਇਸਲਾਮ ਰੱਬ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਬੱਸ ਤਰਕ ਪੱਖੋਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨੈਤਿਕ ਪੱਖੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੈ।

ਕਬੀਲਾ: "ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।" (ਤੱਥ ਪੱਖੋਂ ਗ਼ਲਤ: ਦੂਜੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ)। ਕੌਮ: "ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਨਸਲ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।" (ਤੱਥ ਪੱਖੋਂ ਗ਼ਲਤ: ਦੂਜੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਵੀ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ)। ਪ੍ਰਜਾਤੀ: "ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।" (ਤੱਥ ਪੱਖੋਂ ਗ਼ਲਤ: ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ)। ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ: "ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।" (ਤੱਥ ਪੱਖੋਂ ਸਹੀ)।

ਜੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁੱਖ ਮਾੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਦੂਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਜਾਂ ਨਾ। ਇਹ ਤੱਥ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਣ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਗ੍ਰਹਿ 'ਤੇ ਬੱਸ ਕੁਝ ਲੂੰਬੜੀਆਂ ਅਤੇ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਜਾਂ ਭੁੱਖੇ ਮਰਨ ਦੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਤੱਥ ਇਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁੱਖ ਅਣਹੱਕਾ ਅਤੇ ਬੇਮਤਲਬ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਣਾ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦਾ।

ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਲਓ: ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦੁੱਖ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਈਜਾਦ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਕੀਤਾ ਵੀ! ਕਿਸਾਨ ਹੁਣ ਮੁਫ਼ਤ ਗਾਈਡਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਕੁਨਾਂ ਕੋਲ ਆਵਾਜ਼ ਚੁੱਕਣ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੈਲਾਉਣ ਲਈ ਪਲੇਟਫ਼ਾਰਮ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀਆਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਉਸੇ ਇੰਟਰਨੈੱਟ 'ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ! ਹਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਹਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਅਪਰਾਧਕ ਉਦਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ! ਇਸ ਲਈ ਤਕਨੀਕਾਂ ਕੁਝ ਦੁੱਖ ਹੱਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਨਵੇਂ ਦੁੱਖ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ... ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਵੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਬੱਸ ਰੂਪ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕਦੇ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬੰਦੂਕ ਈਜਾਦ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਵੀ ਵਰਤ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧੀ ਵੀ।

ਵਿਲੁਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹੋਂ ਮਿਟਾਉਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਦਾ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਵਿਗਿਆਨ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਛੋਟੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਵਿਲੁਪਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਤਾ ਕਈ ਪ੍ਰਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਲੁਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਵਿਲੁਪਤੀ ਦੀਆਂ ਉਪਰਲੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਫ਼ਿਲਹਾਲ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਹਾਰਕ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਹੈ, ਕੋਈ ਘਮੰਡੀ ਝੂਠਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ। ਵਿਲੁਪਤੀਵਾਦੀ ਕਿਸੇ ਸ਼ੱਕੀ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸੰਭਵ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਬੇਤੁਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਗੇ। ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਾਂਗੇ ਕਿ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਲੁਪਤੀ ਲਿਆਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਾਂਗੇ। ਅਸੀਂ ਤਰੀਕੇ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵਚਨਬੱਧ ਹਾਂ। ਇਹ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਅਤੇ ਖੋਜ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਭਰਮ ਨਹੀਂ।

ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਅਰਥ ਲੈ ਕੇ ਆਓ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਝੂਠਾ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਅਰਥ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਮਕਸਦ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਮਹਾਨ ਮਕਸਦ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਲਾਤਕਾਰ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾ ਸਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ? ਕੀ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ ਬਣਨਾ ਕਤੂਰਿਆਂ 'ਤੇ ਤਸ਼ੱਦਦ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸੈਡਿਜ਼ਮ ਦੇ ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਗੱਡੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਕਿਲੋਮੀਟਰਾਂ ਤੱਕ ਘਸੀਟਣ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ? ਕਿਹੜਾ ਅਰਥ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਫ਼ਾਇਰਫ਼ਾਈਟਰ ਹੋਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਸਾਰਥਕ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਉਂਦੇ ਸੜਨਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ... ਮੇਰੇ ਬਚਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਜਿਉਂਦੇ ਸੜਦੇ ਰਹਿਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਰੋਕਥਾਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਹੈ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਕਰ ਕੀ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਜੰਮਦੇ ਹਾਂ, ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਨੌਕਰੀ, ਫਿਰ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅਰਥ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਰਮਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਦੇਖੋ, ਤਾਂ ਹੋਂਦ ਦੀ ਬੇਮਤਲਬੀ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬੈਟਰੀ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਕੱਟੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਅਤੇ ਮਾਰ-ਕੁੱਟ ਹੋਈ, ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਕੇ 20 ਮਿੰਟ ਦੇ ਖਾਣੇ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਪਲੇਟ ਵਿੱਚ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਨਵਜੰਮੇ ਜ਼ੈਬਰੇ ਨੂੰ ਭੁੱਖੇ ਲੱਕੜਬੱਗੇ ਜਿਉਂਦਾ ਚੀਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਉਂ ਜੰਮਿਆ, ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ। ਕਿਹੜਾ ਮਹਾਨ ਮਕਸਦ? ਹੈ ਨਾ?

ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਅਰਥ ਸੋਚੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਝੂਠਾ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਇੱਕ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹੋਂ ਮਿਟਾਉਣਾ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਅਰਥ ਹੈ।

ਪਰਲੋਕ ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਗ਼ੈਰ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਸੰਕਲਪ ਹੈ। ਵਿਗਿਆਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਬਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਹੋ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਮਰ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੋਗੇ। ਉਹ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਗਲ਼ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਖ਼ਰਾਬ USB ਡਰਾਈਵ ਦੀਆਂ ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਦੀ ਡਰਾਈਵ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਬੂਤ ਦੇਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੈ। ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਬੇਤੁਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਅਵਿਆਂ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਇਹ ਝੂਠਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪਰਮਾਣੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੋਟੋਨਾਂ ਅਤੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਨਾਂ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਦੁਨੀਆਵਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਡਦੇ ਸਪੈਗੇਟੀ ਦੈਂਤ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਿਯਮ ਜੋੜਨ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉੱਡਦਾ ਸਪੈਗੇਟੀ ਦੈਂਤ ਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਹ ਹਾਸੋਹੀਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਅਤੇ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੱਸ ਸੁੰਨ ਹੈ।

ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਉਦੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋ। ਲੋਕ ਇੱਕ ਹਨੇਰੇ ਇਕੱਲੇ ਖ਼ਲਾਅ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਇਕੱਲੇ ਲਟਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ। ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਸੌਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁੰਨ ਦਾ "ਅਨੁਭਵ" ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਇੱਕੋ ਵੇਲਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਦਾਸੀ, ਨੌਕਰੀ ਦੇ ਤਣਾਅ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਟੁੱਟਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਗ਼ੈਰ-ਹੋਂਦ ਆਨੰਦ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੈ।

ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਖ਼ਲ ਦੇ ਚੁੱਕੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ 10000 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਏ। ਤੁਸੀਂ ਠੰਢ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕੱਪੜੇ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਆਸਰੇ ਬਣਾਏ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਬੰਦੂਕਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਸੀ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਬਲਾਤਕਾਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸੱਭਿਅਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਬਣਾਏ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਦਰਤ ਵੱਲੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਛੋਟੀ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਬੇਆਰਾਮੀ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਣ ਲਈ ਤਕਨੀਕਾਂ ਈਜਾਦ ਕੀਤੀਆਂ।

ਪਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ! ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੌਲੀ ਹਨ (ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਕੀਤਾ)। ਬਲਾਤਕਾਰ ਹੋਣਾ, ਜਿਉਂਦੇ ਚੀਰੇ ਜਾਣਾ। ਗਰਮ ਮਾਰੂਥਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖੇ-ਪਿਆਸੇ ਮਰਨਾ, ਠੰਢੀਆਂ ਬਰਫ਼ੀਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਣਾ ਅਤੇ ਡੁੱਬਣਾ!

ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਰਹੇ ਹਨ ਤਾਂ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਦਖ਼ਲ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਝੱਲ ਰਹੇ ਹਨ ਤਾਂ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦਖ਼ਲ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ! ਇਹ ਦਲੀਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਪਖੰਡ ਹੈ, ਇਹ ਕੱਟੜਤਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਦੁੱਖ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਬਲਾਤਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸੈਡਿਸਟਾਂ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਵਾਲਾ ਭੁਲੇਖਾ (Appeal-to-Nature fallacy) ਬਹੁਤ ਅਸਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਲਾਤਕਾਰੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵੜੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁੱਟੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲਵੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਨੈਤਿਕ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।

ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੋਚਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ। ਸੋਚੋ! ਕੁਦਰਤ ਬੱਸ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੋਂਦ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ, ਦੁੱਖ ਝੱਲਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਜੋ ਨੈਤਿਕ ਮਹੱਤਤਾ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋਵੇ। ਸਿਰਫ਼ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜੀਵ ਹੀ ਇਸ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ।

ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਲੁਪਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋ-ਲਾਈਫ਼ਰ! ਕੀ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗੇ ਹਨ? ਇਹ ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋਣ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਉਹੀ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤਸ਼ੱਦਦ ਝੱਲਦੇ ਕਤੂਰਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੈਡਿਸਟਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਬੁਰਾਈ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਲੜ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਪ੍ਰੋ-ਲਾਈਫ਼ਰ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਗੇ ਕਿ ਉਹ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਉਸ ਬਲਾਤਕਾਰ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਹ ਕਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਸਾਬਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਕੋਈ ਸੜਕ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ (ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਹਾਰ)। ਤੁਸੀਂ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਇਹ ਦੁੱਖ ਦੋ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ: ਦੁਰਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ! ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਇੱਕ ਕੰਮ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚੁਣਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਝੱਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਪੀੜਤ ਦਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਜੋ ਦੁਰਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੰਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਟਲਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੰਗੇ ਸਨ।

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਲਾਜ਼ਮੀ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਵਿਲੁਪਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਖਰਬਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੁਲਮ ਹੋਵੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਕੁਇੰਟਿਲੀਅਨਾਂ ਜੀਵ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਝੱਲਣ ਜੋ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਉਂਦੀਆਂ। ਇਹੀ ਉਹ ਅਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਸੁਆਰਥ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਹਿਰ ਲੜ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜ਼ਾਲਮ ਜਾਂ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਗਲ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਬੁਰੇ ਹੋ। ਇਹ ਪ੍ਰੋ-ਲਾਈਫ਼ਰ ਸੜਦੀ ਇਮਾਰਤ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ "ਜਿਉਂਦੇ ਸੜਨਾ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਲੰਘਣਾ ਪਵੇਗਾ।

ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਕ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੱਸੋ ਜੋ ਇੱਕ ਕਤੂਰੇ ਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾ ਸਕੇ? ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਨੂੰ? ਜਾਂ ਭੁੱਖਮਰੀ ਨੂੰ? ਜਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੀੜੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿਉਂਦੇ ਖਾ ਜਾਣ ਨੂੰ?

ਕੀ ਵੀਡੀਓ ਗੇਮਾਂ ਭੁੱਖਮਰੀ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਕੀ ਸੈਕਸ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਠਹਿਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਅਸਮਾਨਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਦੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।

ਕਿੰਨੀਆਂ ਵੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਹੋਂਦ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਨੂੰ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾ ਸਕਦੀਆਂ।

ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਤਕਾਲਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਸਵਾਲ ਤਾਂ ਹੀ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ ਜੇ ਵਿਲੁਪਤੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ "ਜੇ ਕਿਸੇ ਐਸਟਰਾਇਡ ਦੀ ਟੱਕਰ ਜਾਂ ਭਿਆਨਕ ਜਲਵਾਯੂ ਤਬਦੀਲੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੀਵਨ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ?" ਪਰ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਵਿਲੁਪਤੀ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦਾ ਪੂਰਾ ਮਕਸਦ ਹੀ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਤਾਂ, "ਜੇ ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ?" ਖ਼ੈਰ, ਵਿਲੁਪਤੀ ਅਸੀਂ ਲਿਆ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਚਾਹੇ ਅਸੀਂ ਹਾਲਾਤ 'ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੋਈ AI ਲਗਾਈਏ ਜਾਂ ਵੈਕਿਊਮ ਡਿਕੇ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਖੋਜੀਏ, ਇਹ AGI ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਵਿਲੁਪਤੀਵਾਦੀਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਵਿਗਿਆਨ ਅਜੇ ਉਸ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਦੱਸ ਸਕੇ "ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਪੂਰਾ" ਕੀ ਹੈ।

ਸਿੱਧਾ ਜਵਾਬ ਹੈ: ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਇਹ ਇੱਕ ਅਣਜਾਣ ਅਤੇ ਅਨੈਤਿਕ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਜੇ 10 ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਘਟਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਪੀਡੋਫ਼ਾਈਲ ਦੇ ਤਹਿਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਤੱਕ ਲੈ ਆਓ, ਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੈ! ਤੁਸੀਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਬੱਸ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਹੋਣ ਦਿਓ ਤਾਂ ਜੋ ਬਾਕੀ ਅਸੀਂ ਮਜ਼ੇ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਜਦਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ 0 ਬਲਾਤਕਾਰ ਦਾ ਵਿਕਲਪ ਹੈ।

ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਹੈ: ਦੁੱਖ ਨੇ ਬੱਸ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੇ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਆਬਾਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਵਧਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਹੱਲ ਕਰ ਦਿਓ, ਅਗਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਬਾਇਓ-ਇੰਜੀਨੀਅਰਡ ਹਥਿਆਰ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਹਨ! ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਖਮਰੀ ਹੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਗਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਮੋਟਾਪਾ ਹੈ! ਤੁਸੀਂ ਬੰਦੂਕਾਂ ਈਜਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ! ਤੁਸੀਂ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਈਜਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਡਾਰਕ ਵੈੱਬ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ!

ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਾ-ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ ਕਿ "ਮੈਨੂੰ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਜੇ ਕਿਸੇ ਬਿੱਲੀ ਨੂੰ ਬਲੈਂਡਰ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦਾ ਚੀਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਜੋ ਆਪਣੇ ਫ਼ਾਇਦੇ ਲਈ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿਓ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਝੱਲਣ ਦਿਓ?

ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਾਂਗਾ। ਯੂਟੋਪੀਆ ਅਸੰਭਵ ਹੈ! ਇਹ ਆਸ਼ਾਵਾਦ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਇੱਕ ਭਰਮ ਹੈ। ਬੱਸ ਕੁਝ ਸਵਾਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਅਪਰਾਧ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਹਾਦਸੇ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਆਫ਼ਤਾਂ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਬਲਾਤਕਾਰ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ 'ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਭੁੱਖਮਰੀ ਹੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਜਵਾਬ ਹੈ ਨਹੀਂ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਾਂ ਕਹੋ, ਤਾਂ ਗੇਮ ਥਿਊਰੀ, ਸੰਭਾਵਨਾ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਗਿਆਨ ਤੇ ਗਣਿਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਤਿਹਾਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਿਲੁਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਨ ਦੇ 100% ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ 0% ਖ਼ਤਰਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।

ਜੇ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਉਂਗਲ ਨੂੰ ਠੋਕਰ ਲੱਗਣਾ ਹੀ ਹੋਂਦ ਦੀ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਵਿਲੁਪਤੀਵਾਦੀ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਅਸਲ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹਨ! ਜੀਵ ਜਿਉਂਦੇ ਸੜਦੇ ਹਨ! ਮਾਸੂਮ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ! ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਜਾਨਵਰ ਜਿਉਂਦੇ ਗਰਭਵਤੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਭਰੂਣ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹਨ! ਇਹ ਦੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖਰਬਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ! ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ! ਸਹੀ ਤੁਲਨਾ ਇਹ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਇਨਫ਼ੈਕਸ਼ਨ ਹੈ ਜੋ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ! ਹਾਂ, ਜਵਾਬ ਹੈ ਕੱਟਣਾ!

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਵਿਲੁਪਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਦੀ ਹੈ!

ਹਾਂ, ਜਿਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ! ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ! ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ!

ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਕੁਦਰਤੀ ਮੌਤ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਪਰ ਇਹ ਜਾਨਵਰ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਗਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀ ਜਿਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦੀ ਰਹੇ। ਕੌਣ ਵੱਧ ਬੁਰਾ ਹੈ? ਵਿਲੁਪਤੀ (ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ) ਜਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ (ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ੀਨ)?

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੰਨੀ ਕਾਲੀ-ਚਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਮੂਲ ਟ੍ਰਾਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਹੋਣ ਦੇਣਾ ਹੀ ਵੱਡੀ ਬੁਰਾਈ ਹੈ!

ਮੈਂ, ਇਸ ਦਾ ਲੇਖਕ, ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬੱਸ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤਾਂ ਲਈ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ! ਪਰ ਜੇ ਕੁਝ ਵਿਲੁਪਤੀਵਾਦੀ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਤਾਂ? ਕੀ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ? ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੋਟ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ?

ਉਹ ਹੋਂਦ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਪੀੜਤ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਣ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹੱਕ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਤਾਂ ਗ਼ਲਤ ਹੋਣਗੇ ਜੇ ਉਹ ਕਹਿਣ "ਮੈਂ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ!" ਜੇ ਉਹ ਹਰ ਦੂਜੇ ਜੀਵ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਿਪ੍ਰੈਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਹਮਦਰਦੀ ਕਰਕੇ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ ਝੱਲਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਿਰਸੁਆਰਥ ਹੋ ਕੇ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਖੜ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਹਨ।

ਹੱਕਾਂ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਪਰ ਇਹ ਨਾਕਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੁਨੀਆ 'ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਉਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਝੱਲਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਕਿ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਦੁੱਖ ਹੈ।

ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਔਰਤ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰੋਗੇ? ਹਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਝੱਲਦੀ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਹੱਕ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ! ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਘਟੀਆ ਤੁਲਨਾ ਹੈ। ਕੇਲੇ ਦੇ ਤਣੇ ਬਾਰੇ ਕੀ? ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਲਾਤਕਾਰੀ ਕਹੋਗੇ? ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜੋਕਰ ਕਹੋਗੇ ਪਰ ਕਦੇ ਬਲਾਤਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕਹੋਗੇ। ਤਾਂ ਫ਼ਰਕ ਕੀ ਹੈ? ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਹੱਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਪੌਦਿਆਂ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਖ਼ੁਦਮੁਖ਼ਤਿਆਰੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ? ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸੰਭਾਵੀ ਦੁੱਖ ਵੀ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਇਸ ਤੁਲਨਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਬੇਚੈਨੀ ਵੀ ਮਾੜੀ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਔਰਤ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜੀਵ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਵੀ ਮਾੜਾ ਹੈ।

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਰਦਨਾਕ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੌਜੂਦ 20 ਕੁਇੰਟਿਲੀਅਨ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜੀਵ ਭਿਆਨਕ ਕੁਦਰਤੀ ਮੌਤਾਂ ਮਰਨਗੇ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਗੇ। ਚੱਕਰ ਬੇਅੰਤ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਵਿਲੁਪਤੀ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।

ਭਾਵੇਂ ਵਿਲੁਪਤੀ ਦਰਦਨਾਕ ਹੋਵੇ (ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ), ਯੂਥੇਨੇਸ਼ੀਆ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਤਰੀਕਾ ਕੁਦਰਤੀ ਮੌਤ ਜਿੰਨਾ ਦਰਦਨਾਕ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਹੋਵੇ ਵੀ, ਇਹ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੇਅੰਤ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ 1 ਬਨਾਮ 5 ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ 1 ਬਨਾਮ ਬੇਅੰਤ ਦੁੱਖ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਹੈ।

ਨਸਬੰਦੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੁਲਮ ਹੈ।

a) ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਜੀਵ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਨਸਬੰਦੀ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।

b) ਅਹਿਮ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਯੂਥੇਨੇਸ਼ੀਆ ਭਿਆਨਕ, ਹੌਲੀ ਕੁਦਰਤੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਸ ਤੱਕ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ।

c) ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਨਸਬੰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਮੋਨਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਕਾਰਨ ਸਿਹਤ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਨਿਊਰੋਬਾਇਓਲੋਜੀਕਲ ਨਿਰਧਾਰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਬੱਸ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਹਾਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਗਣਿਤ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਹਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੁਝ ਲੋਕ E=mc² ਦੇਖ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਗ਼ਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਬੁੱਧੀ, ਤਰਕ ਅਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਵੱਧ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਹੱਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਲਾਤਕਾਰੀ ਗ਼ਲਤ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਵਿਤਕਰੇ ਵਾਲੇ ਅੰਤ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਹਰ ਕਾਰਕੁਨ, ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਸਾਡੀ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਡੇ ਟੀਚੇ ਹਾਸਲ ਨਾ ਕਰ ਲੈਣ।

ਤਰੱਕੀ ਨੂੰ ਨਕਾਰਨਾ ਅਤੇ ਇਹ ਪੁੱਛਣਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਕਹਿਣ ਵਰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ 1000 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸਰਗਰਮੀ ਵਿਅਰਥ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਖ਼ਾਸ ਦਿਨ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਨੇ ਹੀ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਦਿਨ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਿਲੀ। ਤਾਂ ਉਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਕੁਨਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰ ਮੰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹੋਂ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰਗਰਮੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਕੋਰੜਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕੁਸ਼ਲ ਬਰਬਾਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਫ਼ੌਰੀ ਰਾਹਤ ਅਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਵਰਗਾ ਲੱਗੇ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਇਹੀ ਬਾਕੀ ਸਾਰੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ: ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਹੱਕ/ਬਚਾਅ, ਨਾਰੀਵਾਦ, ਮਰਨ ਦਾ ਹੱਕ, ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਣਾ, ਬਾਲ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ। ਉਹ ਕੋਰੜੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹੋਂ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ। ਇਸ ਦਾ ਫ਼ੌਰੀ ਅਸਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਲਹਿਰ ਦੁੱਖ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।

ਇਹ ਵਿਲੁਪਤੀਵਾਦ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਮੂਰਖਤਾ ਭਰੀ ਨਕਲੀ ਦਲੀਲ ਹੈ। ਇਹ ਦਲੀਲ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬਹਿਸਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਹੀ ਬੋਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਹੀ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੁਦਰਤ ਆਪਣਾ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ! ਇਹ ਭੁੱਖਮਰੀ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਰਾਹੀਂ ਆਬਾਦੀ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣਕ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਕੁਦਰਤ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਝੱਲਦੀ। ਜਾਨਵਰ ਕੁਦਰਤ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਝੱਲਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਦਰਤ (ਜੋ ਬੱਸ ਇੱਕ ਸੰਕਲਪ ਹੈ) 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਝੱਲਦੀ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੇਤੰਨ ਪੀੜਤਾਂ 'ਤੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਝੱਲਦੇ ਹਨ? ਜਵਾਬ ਸਾਫ਼ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਜਾਨਵਰੀ ਦਿਮਾਗ਼ ਬੱਸ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਆਰਥੀ ਅਤੇ ਗ਼ਲਤ ਹੈ। "ਸੁੰਦਰਤਾ ਬਾਰੇ ਕੀ?" ਵੀ ਇੱਕ ਘਿਣਾਉਣਾ ਸਵਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ ਝੱਲ ਰਹੇ ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੀਰੋ ਨੈਤਿਕ ਮਹੱਤਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਵੀਗਨਿਜ਼ਮ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦੁੱਖ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੇ ਪਸ਼ੂ-ਪਾਲਣ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਖਾਲੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਮੁੜ ਜੰਗਲੀ ਕੁਦਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸ਼ਿਕਾਰ, ਭੁੱਖ, ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਪਰਜੀਵੀ। ਹਰ ਜਾਨਵਰ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਹੱਕ ਲਾਗੂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਅਸੀਂ ਵੀਗਨਿਜ਼ਮ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਲੋਚਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।

ਪ੍ਰੋ-ਲਾਈਫ਼ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ · ਵੀਗਨਵਾਦ →

ਐਂਟੀਨੇਟਲਿਜ਼ਮ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹਰ ਕੋਈ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਲੋਕ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਉਹੀ ਭਵਿੱਖ ਘੜਨਗੇ। ਜਾਨਵਰ ਐਂਟੀਨੇਟਲਿਜ਼ਮ ਚੁਣ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਅਤੇ ਇਨਸਾਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ ਜੋ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਸਕੇ। ਅਸੀਂ ਐਂਟੀਨੇਟਲਿਜ਼ਮ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਲੋਚਨਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।

ਪ੍ਰੋ-ਲਾਈਫ਼ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ · ਐਂਟੀਨੇਟਲਿਜ਼ਮ →