ชีวิตในจักรวาลและแนวคิดการสูญพันธุ์

AI แปลด้วยเครื่องจากภาษาอังกฤษ (AI)

มีหลักฐานอะไรบ้างของชีวิตในจักรวาล?

ถ้าโลกมีชีวิตได้ ความน่าจะเป็นก็ไม่ใช่ศูนย์อยู่แล้ว เมื่อรวมกับความกว้างใหญ่ของจักรวาล แทบจะรับประกันได้ว่ามีชีวิตในจักรวาล แต่ไม่ใช่แค่นั้น เรามีหลักฐานเพิ่มเติมจากเทคโนโลยีปัจจุบันที่ยังล้าหลังว่าดาวเคราะห์อื่นมีชีวิต

หลักฐานข้อที่ 1

โมเลกุลอินทรีย์อย่างนิวคลีโอเบส (ที่ประกอบเป็น DNA) กรดอะมิโน (ที่ประกอบเป็นโปรตีน) และแม้แต่กรดไขมัน ถูกพบบนดาวเคราะห์น้อย นี่คือโมเลกุลที่ประกอบเป็นชีวิต โมเลกุลอินทรีย์พบได้ทั่วไปทุกที่

ดาวเคราะห์น้อย Ryugu, Bennu และอุกกาบาต Murchison ล้วนถูกศึกษาอย่างละเอียด พบนิวคลีโอเบสทั้งหมด กรดอะมิโนที่สร้างโปรตีนหลายชนิด และกรดคาร์บอกซิลิก (กรดไขมัน)

แหล่งที่มา pnas.org, astrobiology.com, researchgate.net

ถ้าชีวิตในจักรวาลเป็นไปได้ ทำไมมันยังมาไม่ถึงเรา? (ปฏิทรรศน์ของแฟร์มี)

คำถามที่ดีกว่าคือ ถ้าชีวิตในจักรวาลมีอยู่ โดยเฉพาะอารยธรรมที่ก้าวหน้ากว่า ทำไมพวกเขายังไม่ทำให้เกิดการสูญพันธุ์ระดับจักรวาล? (เพราะอารยธรรมที่พัฒนาแล้วซึ่งมีความเห็นอกเห็นใจและตรรกะสูงจะได้ข้อสรุปแบบแนวคิดการสูญพันธุ์เท่านั้น นั่นคือนิยัตินิยม)

ความเป็นไปได้สองแบบ:

1. มีขีดจำกัดของการสูญพันธุ์ที่กว้างขวางและทั่วถึงที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ และเราไม่อยู่ในขีดจำกัดนั้น
2. เราเป็นสิ่งมีชีวิตทรงปัญญากลุ่มแรก หรือเป็นหนึ่งในอารยธรรมทรงปัญญากลุ่มแรกที่วิวัฒนาการพร้อมกันในเวลาเดียวกัน (สมมติฐานผู้เกิดก่อน)

มีประเด็นและหลักฐานบางอย่างที่ชี้ไปที่สมมติฐานผู้เกิดก่อน:

1. เมื่อจักรวาลมีอายุมากขึ้น ความเป็นโลหะ (อะตอมที่มีเลขอะตอมสูงกว่า) จะเพิ่มขึ้น พร้อมกับดาวประชากร 1 อย่างดวงอาทิตย์ ซึ่งเอื้อต่อดาวเคราะห์หินที่มีกลไกเสถียรภาพอย่างแผ่นเปลือกโลก ซึ่งต้องใช้แร่กัมมันตรังสีในการทำงาน แผ่นเปลือกโลกและเสถียรภาพของดาวเคราะห์สำคัญต่อการพัฒนาของชีวิตที่ซับซ้อน
2. แขนกังหันที่สามของดาราจักรซึ่งก่อตัวขึ้นในเวลาต่อมามาก เป็นเขตที่อยู่อาศัยได้ที่ดีมาก เพราะมีการชนกันของดาวน้อยกว่าแขนที่ 1 และ 2 ดวงอาทิตย์ของเราก็อยู่ในแขนกังหันที่สามของทางช้างเผือกเช่นกัน
3. งานวิจัยของ NASA บอกว่าราว 92% ของดาวเคราะห์คล้ายโลกยังไม่ถือกำเนิด

แหล่งที่มา sciencedaily.com

อารยธรรมมนุษย์อาจเป็นหนึ่งในเหตุการณ์แรก ๆ และหายากที่เกิดขึ้นในจักรวาล ณ จุดเวลานี้ ซึ่งหมายความว่าอาจขึ้นอยู่กับเราที่จะหาทางออกให้กับความทุกข์ทรมานของจักรวาล ความทุกข์ทรมานที่กำลังจะมาถึง เป็นหน้าที่ของเราที่จะค้นหาทางออกที่ได้ผล

ไม่ใช่แค่นั้น งานวิจัยข้างต้นยังเน้นความสำคัญและพันธะทางศีลธรรมในการวิจัยหาการสูญพันธุ์ที่กว้างขวางและทั่วถึงที่สุด เพราะความทุกข์ทรมานส่วนใหญ่ในจักรวาลกำลังจะมาถึง จะมีดาวเคราะห์ที่พัฒนาชีวิตที่มีความรู้สึกในอนาคต และพวกมันอาจไม่พัฒนารูปแบบชีวิตทรงปัญญาที่จะช่วยตัวเองได้ด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงเป็นพันธะทางศีลธรรมของเราที่จะค้นหาการสูญพันธุ์ที่กว้างขวางและทั่วถึงที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

การสูญพันธุ์ระดับจักรวาลเป็นไปได้ไหม?

เราอยู่ในยุคที่วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีเพิ่งเริ่มต้นและกำลังเติบโตแบบทวีคูณ แต่เรายังไม่มีคำตอบทั้งหมดในเรื่องวิทยาศาสตร์ แนวคิดการสูญพันธุ์เป็นขบวนการเชิงปฏิบัติที่ไม่ยอมให้ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ และคำสัญญาเรื่องยูโทเปียแก่ผู้คน แต่เรารู้ว่าเราควรทำอะไร เป้าหมายชัดเจน เราควรวิจัยและหาว่าการสูญพันธุ์ที่กว้างขวางและทั่วถึงที่สุดเท่าที่เป็นไปได้คืออะไร เพราะนั่นคือทั้งหมดที่เราทำได้ และอย่างที่กล่าวไว้ มันคือทางออกเดียวที่เป็นไปได้และได้ผล

ตัวอย่างเช่น การสลายตัวของสุญญากาศเป็นวิธีที่อาจใช้สำหรับการสูญพันธุ์ที่ไปไกลกว่าโลก ในแบบสำรวจนี้ นักวิทยาศาสตร์ 18.8% บอกว่าการสลายตัวของสุญญากาศที่เกิดจากการกระตุ้นโดยมนุษย์อาจเป็นไปได้ในอนาคต

แบบสำรวจ arxiv.org

แล้วถ้าพบว่าการสลายตัวของสุญญากาศเป็นไปได้ล่ะ? เราควรทำให้มันเกิดไหม?

ไม่! ถ้ามีวิธีการสูญพันธุ์ที่กว้างขวางและทั่วถึงกว่าการสลายตัวของสุญญากาศ แม้จะอยู่ในทฤษฎีหรือการคาดการณ์ทางวิทยาศาสตร์ เราต้องค้นหามันต่อไป เป้าหมายของเรายังคงเป็นการสูญพันธุ์ที่กว้างขวางและทั่วถึงที่สุด

แล้วถ้าการสลายตัวของสุญญากาศเป็นการสูญพันธุ์ที่กว้างขวางและทั่วถึงที่สุดล่ะ?

ถ้างานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ยืนยันว่าการสลายตัวของสุญญากาศเป็นการสูญพันธุ์ที่กว้างขวางและทั่วถึงที่สุด ใช่ เราจะพยายามทำให้มันเกิด

ถ้าพิสูจน์ได้ว่าการสลายตัวของสุญญากาศไม่สามารถกระตุ้นให้เกิดได้ล่ะ?

คำตอบก็ยังเหมือนเดิม เราจะมุ่งไปที่การสูญพันธุ์ที่กว้างขวางและทั่วถึงที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ การค้นหาการสูญพันธุ์ที่กว้างขวางและทั่วถึงที่สุดยังคงเป็นเป้าหมายที่มั่นคงของเรา และไม่อาจถูกท้าทายด้วยความเป็นไปไม่ได้ทางวิทยาศาสตร์ใด ๆ เพราะเรายอมรับความเป็นไปไม่ได้ทางวิทยาศาสตร์ ถ้าไม่มีทางอื่น เราก็สามารถออกแบบการสูญพันธุ์อย่างสันติสำหรับสิ่งมีชีวิตบนโลกได้

แต่ลืม 18.8% ไปเถอะ แม้มีความเป็นไปได้เพียง 0.00001% ของการสูญพันธุ์ที่กว้างขวางและทั่วถึงกว่า เราก็มีพันธะทางศีลธรรมที่จะค้นหามัน เพราะแม้ในศตวรรษที่ 21 นี้ เรามีหลักฐานมากมายที่ชี้ว่าความทุกข์ทรมานแพร่กระจายอย่างกว้างขวาง และความทุกข์ทรมานส่วนใหญ่กำลังจะมาถึง สิ่งนี้ทำให้เป็นพันธะทางศีลธรรมของเราที่จะเสี่ยงกับความทุกข์ทรมานของเราเองเพื่อค้นหาทางออกที่ได้ผลและถาวรกว่าสำหรับความทุกข์ทรมาน

หมายเหตุ

ผู้สนับสนุนแนวคิดการสูญพันธุ์จะไม่และไม่ควรพูดถึงทางออกแบบนิยายวิทยาศาสตร์ที่คิดขึ้นเองที่บ้าน นักเคลื่อนไหวที่ไม่ใช่สายวิทยาศาสตร์ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องวิทยาศาสตร์ อย่างที่กล่าวไว้ข้างต้น การสูญพันธุ์ที่กว้างขวางและทั่วถึงที่สุดยังคงเป็นสิ่งที่ไม่สั่นคลอน แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับการเคลื่อนไหว

ข้ออ้างและคำถามที่ผิดบางข้อ:

1. การสูญพันธุ์ / การสูญพันธุ์ระดับจักรวาลในระดับหนึ่งเป็นไปไม่ได้ - เป็นข้ออ้างที่หยิ่งผยองทางวิทยาศาสตร์ หากไม่ได้วิจัยทางวิทยาศาสตร์
2. การสูญพันธุ์ / การสูญพันธุ์ระดับจักรวาลในระดับหนึ่งเป็นไปได้ - ก็เป็นข้ออ้างที่หยิ่งผยองทางวิทยาศาสตร์เช่นกัน หากไม่ได้วิจัยทางวิทยาศาสตร์
3. เมื่อไหร่จะเป็นไปได้? ถ้าไม่เป็นไปได้ล่ะ? ถ้าเราไม่มีวันพบมันล่ะ? - นั่นคือความวิตกกังวลล้วน ๆ